บทที่ 82 เด็กจากไหน

ฉันไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกตัวเองในตอนนี้ดี เรียกได้ว่าสับสนวุ่นวายสุดๆ！ อย่าบอกว่าฉันไม่มีทางที่จะท้อง ต่อให้ฉันท้องจริงก็บอกได้อย่างเดียวว่ามีชู้ เด็กคนนี้ไม่มีทางเป็นของเขา ดังนั้นเขาทำท่าดีใจขนาดนี้ได้ยังไง? ฉันดึงมือออกอย่างอ่อนแรง "วินัย ฉันว่าคุณหมอต้องตรวจผิดแน่ๆเล

บทที่ 83 ฉันจะออกจากโรงพยาบาล

ฉันไม่ได้โทรหาวินัย ยังไงซะเขาก็ไม่เห็นด้วย ฉันโทรหาเพ็ญแขแทน ขอให้เธอบอกวินัยให้ได้ว่ามารับฉันออกจากโรงพยาบาล！ต่อหน้าพยาบาลฉันไม่กล้าพูดอะไรมาก ได้แต่ขอร้องอ้อนวอน ฉันว่าเธอต้องเข้าใจฉันแน่ๆ ตอนคืนมือถือพยาบาลถามฉันว่าอยากออกจากโรงพยาบาลแล้วใช่ไหม ฉันพยักหน้ารับ

บทที่ 84 ข้อตกลงจบสิ้น รู้สึกสบายใจมาก

“เหนื่อยล่ะสิ? นอนหลับให้สบายนะ" วินัยทำเหมือนกล่อมเด็กนอน เขาตบหลังฉันเบาๆขณะพูด ฉันรับคำเสียงเบา ได้ยินเขาเดินออกไป ถึงโผล่หัวจากผ้าห่มออกมา และได้ยินเสียงเก็บของ เสียงอาบน้ำจากด้านนอก...เสียงพวกนี้ฟังดูสงบจนทำให้ฉันผล็อยหลับไป

วันต่อมาเพ็ญแขโทรห