บทที่ 81 พระเจ้า...เธอเลือดออกน่ะ

เสียงปิดประตู...ห้องประชุมเล็กนั่นอยู่ใกล้บันไดหนีไฟนี่ที่สุด ถ้าฉันเดาไม่ผิด วินัยกับมะลิวัลย์ต้องออกจากห้องนั้นแล้วแน่ๆ ฉันกอดคออนุิสิทธิ์ตะลึงค้าง

วินัย...ฉันรู้สึกตัวมีสติเหมือนโดนสาดน้ำเย็นใส่ ฉัน...ฉันกำลังทำอะไร? ฉันมองอนุสิทธิ์ตะลึง จู่ๆก็รู้

บทที่ 82 เด็กจากไหน

ฉันไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกตัวเองในตอนนี้ดี เรียกได้ว่าสับสนวุ่นวายสุดๆ！ อย่าบอกว่าฉันไม่มีทางที่จะท้อง ต่อให้ฉันท้องจริงก็บอกได้อย่างเดียวว่ามีชู้ เด็กคนนี้ไม่มีทางเป็นของเขา ดังนั้นเขาทำท่าดีใจขนาดนี้ได้ยังไง? ฉันดึงมือออกอย่างอ่อนแรง "วินัย ฉันว่าคุณหมอต้องตรวจผิดแน่ๆเล

บทที่ 83 ฉันจะออกจากโรงพยาบาล

ฉันไม่ได้โทรหาวินัย ยังไงซะเขาก็ไม่เห็นด้วย ฉันโทรหาเพ็ญแขแทน ขอให้เธอบอกวินัยให้ได้ว่ามารับฉันออกจากโรงพยาบาล！ต่อหน้าพยาบาลฉันไม่กล้าพูดอะไรมาก ได้แต่ขอร้องอ้อนวอน ฉันว่าเธอต้องเข้าใจฉันแน่ๆ ตอนคืนมือถือพยาบาลถามฉันว่าอยากออกจากโรงพยาบาลแล้วใช่ไหม ฉันพยักหน้ารับ