ตอน 73
รักแห่งแดนเจอร์
บทที่ 73
บทที่73 ที่แท้อนุสิทธิ์เป็นแบบนี้เอง
“ออกไปได้” อนุสิทธิ์บอก ดูท่าเขาเองก็ไม่อยากให้ฉันถูกจำได้เหมือนกัน ฉันรีบคำรีบเผ่นออกมา ดูท่าถึงจิลลาจะตบฉันไปหนึ่งฉาด
แต่เธอก็จำฉันไม่ได้ ตอนออกมา พิมพ์ใจมองฉันแวบหนึ่ง ฉันยิ้มให้เธอพร้อมบอกว่า “ไม่เป็นไร”
“ทำงานเถอะ” เธอพยักหน้าบอก
ตอน 74
บทที่ 74
ประกายติดกลางดึก
แต่ตอนนี้คนที่ทำให้เขายิ้มอีกครั้งคือมะลิวัลย์ ทำไมกันนะ เธอมีอะไรดี เธอสามสิบแล้ว แก่กว่าฉันหกปี แก่กว่าวินัยห้าปี เธอมีดีที่ตรงไหนกันแน่? ฉันจับกระเป๋าแน่นอย่างปวดใจ อยากจะระงับความรู้สึกใกล้ระเบิดของตัวเอง จู่ๆไหล่ก็ว่างเปล่า กระเป๋าตกลงพื้นจนได้ยินเสียง ฉันก้มล
ตอน 75
บทที่ 75
ของเล่นมีชีวิตแบบนี้เธอชอบไหม
กลิ่นเหล้าบวกกับกลิ่นกายเขาปกคลุมร่างฉัน ฉันกลั้นหายใจพยายามดันเขาออก “คุณอนุสิทธิ์ คุณเมาแล้วนะคะ” เขาหัวเราะแบบที่ไม่เหมือนปกติเลยว่า “ฉันเนี่ยนะเมา? หึๆ” เขายึดมือฉันไว้เหนือศรีษะพลางถามว่า “ทิพย์สุดา สามีเธอเขายกเธอให้ฉันแล้ว เธอดูไม่ออกหรอ?”