บทที่ 72

ผิดที่ฉันเอง

เขาคิดจะทำอะไรอีกเนี่ย? ฉันมองเขาอย่างระแวง ก็เห็นเขาเลิกคิ้วว่า “แต่ว่าต่อให้เธอบอกฉัน ก็ต้องดูว่าฉันอยากทำให้เธอไหมด้วยนะ” ชัดเลยว่า...คนบ้าดีๆนี่เอง！ฉันด่าเขาในใจไปหนึ่งรอบ

“ทิพย์สุดา เธอน่ะทนไม่ไหวแล้วนะ ฉันรอวันที่เธอเอ่ยปากขอร้องฉัน ฉันคิดว่าไม่นานนักหรอก”

บทที่ 73

บทที่73 ที่แท้อนุสิทธิ์เป็นแบบนี้เอง

“ออกไปได้” อนุสิทธิ์บอก ดูท่าเขาเองก็ไม่อยากให้ฉันถูกจำได้เหมือนกัน ฉันรีบคำรีบเผ่นออกมา ดูท่าถึงจิลลาจะตบฉันไปหนึ่งฉาด

แต่เธอก็จำฉันไม่ได้ ตอนออกมา พิมพ์ใจมองฉันแวบหนึ่ง ฉันยิ้มให้เธอพร้อมบอกว่า “ไม่เป็นไร”

“ทำงานเถอะ” เธอพยักหน้าบอก

บทที่ 74

ประกายติดกลางดึก

แต่ตอนนี้คนที่ทำให้เขายิ้มอีกครั้งคือมะลิวัลย์ ทำไมกันนะ เธอมีอะไรดี เธอสามสิบแล้ว แก่กว่าฉันหกปี แก่กว่าวินัยห้าปี เธอมีดีที่ตรงไหนกันแน่? ฉันจับกระเป๋าแน่นอย่างปวดใจ อยากจะระงับความรู้สึกใกล้ระเบิดของตัวเอง จู่ๆไหล่ก็ว่างเปล่า กระเป๋าตกลงพื้นจนได้ยินเสียง ฉันก้มล