บทที่ 5

บทที่5 นอกจากดูได้ยังสามารถกินได้

ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายจึงหดตัวถอยไปนิดๆ แต่ที่นี่ก็เป็นมุมอยู่แล้ว ฉันไม่สามารถหลบหนีได้อีก

นอกหน้าต่างรถ มีรถคันหนึ่งแล่นผ่านไป ไฟรถที่แวบผ่านไป ทำให้ฉันได้มองเห็นตาของอนุสิทธิ์พอดี

นั่นเป็นสายตาที่ราวกับบทที่หมาป่าเห็นเหยื่อ

บทที่ 6

บทที่6 ไม่มีสิทธิ์ไปรักอีก

“ทิพย์สุดา นี่ถือเป็นการบริจาคที่ฉันให้กับเธอละกัน เธอจะไม่ไม่ต้องโดนสามีบ่นว่าไม่เอาไหนหลังกลับบ้าน”

น้ำเสียงของเขาทั้งต่ำทั้งแหบ จ้องมองฉันไม่ละสายตา และฉันนากจากหายใจหอบๆแล้วพูดไม่ออกสักคำอีก

บทที่ฉันถูกเขาไล่ลงจากรถ ขาสองข้างของฉันสั่นเ

บทที่ 7

บทที่7 สารภาพกระทันหัน

เขาดาวได้เรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม เพียงแค่เขารักฉันมาก เลยไม่อยากรู้ แค่อยากอยู้กับฉันตลอดชีวิต

เป็นไปได้รึ ทำเป็นไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นและอยู่กับเขาจนสิ้นชีวิตได้รึ

ฉันกัดริมฝีปากและจ้องมองเขา ในสมองกำลังมีสองคนเล็กๆเถียงกันอยู่