บทที่4 คุณใส่แบบนี้เหมือนอะไรกัน

ในขณะที่ชุดนอนคลุมหลุดลงบนพื้น ฉันหลับตาอย่างแน่นๆ คิดว่าเขาคงรีบเข้ามากอดฉันหรือทับฉันลงไป

แต่หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง ฉันได้ยินเขาตะโกนอย่างโมโห“ทิพย์สุดา เธอบ้าหรือไง ใครให้เธอใส่แบบนี้ เธอไม่อายเขาบ้างหรือไง”

“รีบใส่เสื้อขึ้นทันที น่าหมั่นไส

บทที่5 นอกจากดูได้ยังสามารถกินได้

ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายจึงหดตัวถอยไปนิดๆ แต่ที่นี่ก็เป็นมุมอยู่แล้ว ฉันไม่สามารถหลบหนีได้อีก

นอกหน้าต่างรถ มีรถคันหนึ่งแล่นผ่านไป ไฟรถที่แวบผ่านไป ทำให้ฉันได้มองเห็นตาของอนุสิทธิ์พอดี

นั่นเป็นสายตาที่ราวกับบทที่หมาป่าเห็นเหยื่อ

ฉันม

บทที่6 ไม่มีสิทธิ์ไปรักอีก

“ทิพย์สุดา นี่ถือเป็นการบริจาคที่ฉันให้กับเธอละกัน เธอจะไม่ไม่ต้องโดนสามีบ่นว่าไม่เอาไหนหลังกลับบ้าน”

น้ำเสียงของเขาทั้งต่ำทั้งแหบ จ้องมองฉันไม่ละสายตา และฉันนากจากหายใจหอบๆแล้วพูดไม่ออกสักคำอีก

บทที่ฉันถูกเขาไล่ลงจากรถ ขาสองข้างของฉันสั่นเทาจนเกือบ