บทที่ 6

บทที่6 ไม่มีสิทธิ์ไปรักอีก

“ทิพย์สุดา นี่ถือเป็นการบริจาคที่ฉันให้กับเธอละกัน เธอจะไม่ไม่ต้องโดนสามีบ่นว่าไม่เอาไหนหลังกลับบ้าน”

น้ำเสียงของเขาทั้งต่ำทั้งแหบ จ้องมองฉันไม่ละสายตา และฉันนากจากหายใจหอบๆแล้วพูดไม่ออกสักคำอีก

บทที่ฉันถูกเขาไล่ลงจากรถ ขาสองข้างของฉันสั่นเ

บทที่ 7

บทที่7 สารภาพกระทันหัน

เขาดาวได้เรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม เพียงแค่เขารักฉันมาก เลยไม่อยากรู้ แค่อยากอยู้กับฉันตลอดชีวิต

เป็นไปได้รึ ทำเป็นไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นและอยู่กับเขาจนสิ้นชีวิตได้รึ

ฉันกัดริมฝีปากและจ้องมองเขา ในสมองกำลังมีสองคนเล็กๆเถียงกันอยู่

บทที่ 8

บทที่8 ฉันมาพบประธานอนุสิทธิ์

พอมาถึงห้องทำงาน ผู้จัดการอานนท์ก็ยิ้มดีใจราวับดอกไม้และแสดงความยินดีให้กับฉัน

ฉันงุนงง“เกิดอะไรขึ้นหรอ หรือว่าออเตอร์นั้นสำเร็จแล้ว”

“ขอแสดงความยินดีที่สามีของเธอเลื่อนขึ้นตำแหน่งไง”ผู้จัดการอานนท์ พูดไปและรอยยิ้มเต็มไบหน้า“เพิ่งมาทำงานหนึ่ง