บทที่ 34 เบาหน่อยได้ไหม

“ลงมา！”อนุสิทธิ์สั่งพลางเปิดประตูรถ

ฉันขดตัวสั่นว่า “คุณอนุสิทธิ์ ฉันพักที่…”

เขาไม่พูดอะไร แต่ลากฉันลงจากรถเลย

“คุณอนุสิทธิ์ ปล่อยเถอะค่ะ ถ้ามีใครมาเห็นเข้าจะดูไม่ดี”ฉันรีบบอกเขาเมื่อเห็นสายตาคนรอบข้าง

“รู้ว่าไม่ดีก

บทที่ 35 ดูสารรูปเธอสิ

ถึงแม้ว่าวินัยจะไม่เคยแตะต้องฉัน แต่ฉันก็วาดฝันไว้ว่าวันหนึ่งเขาจะคิดได้ จนกว่าจะถึงวันนั้น ร่างกายฉันจะมีร่องรอยของคนอื่นไม่ได้ ฉันพยายามดิ้นรนให้พ้น

เหมือนจะรู้ได้ถึงความอายและขัดขืนของฉัน อนุสิทธิ์ดึงฉันให้หันเผชิญหน้า

บทที่ 36 ย้ายมาอยู่ที่นี่

อนุสิทธิ์รีบยื่นแก้วน้ำให้ฉัน ฉันดื่มไปหลายอึกถึงดีขึ้น

“เธอตายอดตายอยากมาจากไหนเนี่ย” เขาเขม่นใส่ฉันซะหนึ่งที

“ตั้งแต่เมื่อวานตอนเช้าจนถึงตอนนี้ ไม่รวมกับข้าวสองสามคำที่ได้กินตอนดื่มเมื่อคืน นี่คือข้าวมื้อแรกขอ