บทที่ 35 ดูสารรูปเธอสิ

ถึงแม้ว่าวินัยจะไม่เคยแตะต้องฉัน แต่ฉันก็วาดฝันไว้ว่าวันหนึ่งเขาจะคิดได้ จนกว่าจะถึงวันนั้น ร่างกายฉันจะมีร่องรอยของคนอื่นไม่ได้ ฉันพยายามดิ้นรนให้พ้น

เหมือนจะรู้ได้ถึงความอายและขัดขืนของฉัน อนุสิทธิ์ดึงฉันให้หันเผชิญหน้า

บทที่ 36 ย้ายมาอยู่ที่นี่

อนุสิทธิ์รีบยื่นแก้วน้ำให้ฉัน ฉันดื่มไปหลายอึกถึงดีขึ้น

“เธอตายอดตายอยากมาจากไหนเนี่ย” เขาเขม่นใส่ฉันซะหนึ่งที

“ตั้งแต่เมื่อวานตอนเช้าจนถึงตอนนี้ ไม่รวมกับข้าวสองสามคำที่ได้กินตอนดื่มเมื่อคืน นี่คือข้าวมื้อแรกขอ

บทที่ 37 โง่จริงหรือแกล้งโง่

ฉันขมวดคิ้วพลางเลี่ยงไปคุยอีกด้านหนึ่ง

วินัยบอกว่าเขาได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว ไม่อยากให้ฉันทำงานเหนื่อยอีก ฉันรีบตัดบทเขาว่าจะต้องออกไปเจอลูกค้าแล้ววางสายไป

พอหันกลับมา อนุสิทธิ์ยังยืนอยู่ที่เดิม มองฉันอย่างเย็นชา

ฉันเรียกเขาอย่าง