ตอน 33
รักแห่งแดนเจอร์
บทที่ 33 ฉันคือใคร
ฉันโดนเตะกระเด็นจนเจ็บไปทั้งไหล่ แต่ยังคลานเข่ากลับมากอดรั้งขาเขาไว้ “อย่าไป…อย่าทิ้งฉัน”
ฉันไม่กล้าปล่อยมือ กลัวว่าถ้าปล่อย เขาจะจากไปกับผู้หญิงอื่น
แต่แล้วกลับโดนเตะอีกครั้ง ยังไม่ทันจะลุกขึ้นมา ก็รู้
ตอน 34
บทที่ 34 เบาหน่อยได้ไหม
“ลงมา！”อนุสิทธิ์สั่งพลางเปิดประตูรถ
ฉันขดตัวสั่นว่า “คุณอนุสิทธิ์ ฉันพักที่…”
เขาไม่พูดอะไร แต่ลากฉันลงจากรถเลย
“คุณอนุสิทธิ์ ปล่อยเถอะค่ะ ถ้ามีใครมาเห็นเข้าจะดูไม่ดี”ฉันรีบบอกเขาเมื่อเห็นสายตาคนรอบข้าง
“รู้ว่าไม่ดีก
ตอน 35
บทที่ 35 ดูสารรูปเธอสิ
ถึงแม้ว่าวินัยจะไม่เคยแตะต้องฉัน แต่ฉันก็วาดฝันไว้ว่าวันหนึ่งเขาจะคิดได้ จนกว่าจะถึงวันนั้น ร่างกายฉันจะมีร่องรอยของคนอื่นไม่ได้ ฉันพยายามดิ้นรนให้พ้น
เหมือนจะรู้ได้ถึงความอายและขัดขืนของฉัน อนุสิทธิ์ดึงฉันให้หันเผชิญหน้า