บทที่ 19 เธอล้อเล่นใช่ไหม

เพ็ญแขตบที่นั่งข้างๆเธอบนโซฟาเบาๆ“ทิพย์ มานั่งนี่มา”

ฉันเดินไปอย่างว่าง่าย เธอโอบไหล่ฉันไว้บอกว่า“เอาล่ะ ว่ามาสิ มันเกิดอะไรขึ้น? มีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ไหม?”อ้อมกอดของเธอ ความอบอุ่นและไหล่พักพิงที่ฉันโหยหามานาน ฉันร้องไห้เบาๆขณะเอนพิงไหล่เธอ

“แข ฉันไ

บทที่ 20 พูดแทงใจดำ

ยิ่งเธอเงียบ ฉันก็ยิ่งหวั่นใจ บรรยากาศในห้องเงียบสนิท

ผ่านไปสักพัก ฉันอดไม่ได้เรียกเธอเสียงเบาว่า“แข...เธออย่าเงียบสิ ฉันใจไม่ดีเลย เธอว่าฉันควรทำยังไง? ฉันขอร้องนัยให้เขาพาฉันไปจากที่นี่ แต่เขาไม่ยอมทิ้งตำแหน่งที่ได้มา อีกอย่างฉันก็กลัวว่าเขาจะรังเกียจถ้าฉันบอก

บทที่21 ต่อไปห้ามร้องไห้อีก

เพ็ญแขนั่งเงียบรอให้ฉันหยุดร้องไห้เอง จากนั้นพูดว่า “ทิพย์…ถ้าเธออยากร้องไห้ ก็ร้องที่นี่ให้สุดๆไปเลย ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว ต่อไปไม่ว่าจะลำบากยังไงอยากร้องไห้แค่ไหนก็ต้องกล้ำกลืนมันลงไปนะ”

“อย่างน้อยก็อย่าร้องไห้ต่อหน้าฉัน ถึงฉันจะเห็นใจเธอ แต