บทที่18 ความในใจที่บอกใครไม่ได้

“ทิพย์สุดา เธอรู้ไหมที่นี่ที่ไหน? ถึงวินัยจะได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายบุคคล ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะมาทำงานกี่โมงก็ได้นะ อีกอย่างวินัยเขาเจริญก้าวหน้าขนาดนั้น ถ้าเธอยังไม่พยายามอีก เธอคิดว่าคู่ควรกับเขาแล้วหรอ?”

คำพูดของผู้จัดการอานนท์กรีดลึกลงกลางใจ ฉันเหมื

บทที่ 19 เธอล้อเล่นใช่ไหม

เพ็ญแขตบที่นั่งข้างๆเธอบนโซฟาเบาๆ“ทิพย์ มานั่งนี่มา”

ฉันเดินไปอย่างว่าง่าย เธอโอบไหล่ฉันไว้บอกว่า“เอาล่ะ ว่ามาสิ มันเกิดอะไรขึ้น? มีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ไหม?”อ้อมกอดของเธอ ความอบอุ่นและไหล่พักพิงที่ฉันโหยหามานาน ฉันร้องไห้เบาๆขณะเอนพิงไหล่เธอ

“แข ฉันไ

บทที่ 20 พูดแทงใจดำ

ยิ่งเธอเงียบ ฉันก็ยิ่งหวั่นใจ บรรยากาศในห้องเงียบสนิท

ผ่านไปสักพัก ฉันอดไม่ได้เรียกเธอเสียงเบาว่า“แข...เธออย่าเงียบสิ ฉันใจไม่ดีเลย เธอว่าฉันควรทำยังไง? ฉันขอร้องนัยให้เขาพาฉันไปจากที่นี่ แต่เขาไม่ยอมทิ้งตำแหน่งที่ได้มา อีกอย่างฉันก็กลัวว่าเขาจะรังเกียจถ้าฉันบอก