บทที่186 ใครเป็นอะไร ใครไม่เป็นอะไรกัน

ฉันออกมาจากตึกซึงเหอกรุ๊ป แล้วเรียกรถกลับบ้านดานุรักษ์

เป็นไปตามที่คิด อยู่ข้างนอกมาทั้งวัน เด็กทั้งสองร้องจ้าจนตาแดงไปหมด แต่ละคนรีบวิ่งเข้ามาให้กอด

เมทนีมองฉันด้วยสีหน้าดุดัน “เธอไปไหนมา? ทำไมถึงใส่ชุดผู้ชาย? นี่มันอะไรกัน?”

จะบ้าตาย อ

บทที่ 187 ความรู้สึกที่เจ็ปวดหัวใจ

“คุณทิพย์สุดา ถ้ามาหาฉันมีธุระอะไร ก็รีบพูดเถอะค่ะ อย่าทำสีหน้าแปลกๆ” ญภาขมวดคิ้วแล้วมองฉัน ราวกับฉันเป็นคนผิด

“ญภา เมื่อไหร่เธอจะเลิกแกล้งโง่ซักที เมื่อตอนเย็นเธอทำอะไรกับลูกของฉัน?” ฉันกัดฟันแล้วถามเขาขึ้น

ฉันมองญภาที่สายตาว้าวุ่นไปวูบหนึ่ง แต่ก็ค

บทที่ 188 พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัว

“พระเจ้า” แม่อุทานออกมา แรงเดินมาตีฉันสองที “เจ้าเด็กนี่ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่บอกฉันกับพ่อเธอ ถึงแม้ว่าพวกเราจะช่วยอะไรไม่ได้ แต่ก็ไม่เยี่ยมได้นี่นา คลอดลูกคนเดียวอย่างนี้เกิดอะไรขึ้นจะทำยังไง? เธอไม่รู้หรอว่าผู้หญิงคลอดลูกนี่มันอันตรายขนาดไหน? เธอเป็