บทที่ 186

บทที่186 ใครเป็นอะไร ใครไม่เป็นอะไรกัน

ฉันออกมาจากตึกซึงเหอกรุ๊ป แล้วเรียกรถกลับบ้านดานุรักษ์

เป็นไปตามที่คิด อยู่ข้างนอกมาทั้งวัน เด็กทั้งสองร้องจ้าจนตาแดงไปหมด แต่ละคนรีบวิ่งเข้ามาให้กอด

เมทนีมองฉันด้วยสีหน้าดุดัน “เธอไปไหนมา? ทำไมถึงใส่ชุดผู้ชาย? นี่มันอะไรกัน?”

บทที่ 187

ความรู้สึกที่เจ็ปวดหัวใจ

“คุณทิพย์สุดา ถ้ามาหาฉันมีธุระอะไร ก็รีบพูดเถอะค่ะ อย่าทำสีหน้าแปลกๆ” ญภาขมวดคิ้วแล้วมองฉัน ราวกับฉันเป็นคนผิด

“ญภา เมื่อไหร่เธอจะเลิกแกล้งโง่ซักที เมื่อตอนเย็นเธอทำอะไรกับลูกของฉัน?” ฉันกัดฟันแล้วถามเขาขึ้น

ฉันมองญภาที่สายตาว้าวุ่นไปวูบหนึ่ง แต่ก

บทที่ 188

พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัว

“พระเจ้า” แม่อุทานออกมา แรงเดินมาตีฉันสองที “เจ้าเด็กนี่ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่บอกฉันกับพ่อเธอ ถึงแม้ว่าพวกเราจะช่วยอะไรไม่ได้ แต่ก็ไม่เยี่ยมได้นี่นา คลอดลูกคนเดียวอย่างนี้เกิดอะไรขึ้นจะทำยังไง? เธอไม่รู้หรอว่าผู้หญิงคลอดลูกนี่มันอันตรายขนาดไหน? เธอเ