บทที่ 185

บทที่185 เธอรู้ตัวเองดี

ยิ่งคิดฉันยิ่งรู้สึกว่าตัวเองขี้เหร่จนไม่มีหน้าไปเจอใคร ยิ่งเวลาเห็นสายตารังเกียจจากอนุสิทธิ์นั้น ฉันหาดินมุดลงไปเลยดีกว่า

“เอิ่ม... ในเมื่อพวกเธอมีธุระ ฉันก็ไปก่อนล่ะ” ฉันพูดขึ้นมาเสียงอ่อย หวังที่จะหนีไป

แต่คิดไม่ถึงว่าอนุสิทธิ์ไม่อนุญาตให้ฉันไ

บทที่ 186

บทที่186 ใครเป็นอะไร ใครไม่เป็นอะไรกัน

ฉันออกมาจากตึกซึงเหอกรุ๊ป แล้วเรียกรถกลับบ้านดานุรักษ์

เป็นไปตามที่คิด อยู่ข้างนอกมาทั้งวัน เด็กทั้งสองร้องจ้าจนตาแดงไปหมด แต่ละคนรีบวิ่งเข้ามาให้กอด

เมทนีมองฉันด้วยสีหน้าดุดัน “เธอไปไหนมา? ทำไมถึงใส่ชุดผู้ชาย? นี่มันอะไรกัน?”

บทที่ 187

ความรู้สึกที่เจ็ปวดหัวใจ

“คุณทิพย์สุดา ถ้ามาหาฉันมีธุระอะไร ก็รีบพูดเถอะค่ะ อย่าทำสีหน้าแปลกๆ” ญภาขมวดคิ้วแล้วมองฉัน ราวกับฉันเป็นคนผิด

“ญภา เมื่อไหร่เธอจะเลิกแกล้งโง่ซักที เมื่อตอนเย็นเธอทำอะไรกับลูกของฉัน?” ฉันกัดฟันแล้วถามเขาขึ้น

ฉันมองญภาที่สายตาว้าวุ่นไปวูบหนึ่ง แต่ก