บทที่185 เธอรู้ตัวเองดี

ยิ่งคิดฉันยิ่งรู้สึกว่าตัวเองขี้เหร่จนไม่มีหน้าไปเจอใคร ยิ่งเวลาเห็นสายตารังเกียจจากอนุสิทธิ์นั้น ฉันหาดินมุดลงไปเลยดีกว่า

“เอิ่ม... ในเมื่อพวกเธอมีธุระ ฉันก็ไปก่อนล่ะ” ฉันพูดขึ้นมาเสียงอ่อย หวังที่จะหนีไป

แต่คิดไม่ถึงว่าอนุสิทธิ์ไม่อนุญาตให้ฉันไป ฉันตะโกนม

บทที่186 ใครเป็นอะไร ใครไม่เป็นอะไรกัน

ฉันออกมาจากตึกซึงเหอกรุ๊ป แล้วเรียกรถกลับบ้านดานุรักษ์

เป็นไปตามที่คิด อยู่ข้างนอกมาทั้งวัน เด็กทั้งสองร้องจ้าจนตาแดงไปหมด แต่ละคนรีบวิ่งเข้ามาให้กอด

เมทนีมองฉันด้วยสีหน้าดุดัน “เธอไปไหนมา? ทำไมถึงใส่ชุดผู้ชาย? นี่มันอะไรกัน?”

จะบ้าตาย อ

บทที่ 187 ความรู้สึกที่เจ็ปวดหัวใจ

“คุณทิพย์สุดา ถ้ามาหาฉันมีธุระอะไร ก็รีบพูดเถอะค่ะ อย่าทำสีหน้าแปลกๆ” ญภาขมวดคิ้วแล้วมองฉัน ราวกับฉันเป็นคนผิด

“ญภา เมื่อไหร่เธอจะเลิกแกล้งโง่ซักที เมื่อตอนเย็นเธอทำอะไรกับลูกของฉัน?” ฉันกัดฟันแล้วถามเขาขึ้น

ฉันมองญภาที่สายตาว้าวุ่นไปวูบหนึ่ง แต่ก็ค