บทที่184 เยี่ยมชมงาน

แล้วญภาก็ซึมลง “ฉันไม่คิดว่า…”

“ไม่คิดว่าอะไรหรอคะ? ไม่คิดว่าอนุสิทธิ์ไม่ได้รอคุณงั้นเหรอ?” ฉันยิ้มให้เขา “ญภา พูดถึง สิบปีที่ไม่ได้ติดต่อมา คุณเป็นฝ่ายทิ้งเขาไปไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงทำเหมือนตัวเองถูกทิ้งไปเลยล่ะ?”

“ไม่ใช่ ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้น” ญภาเม้มปาก ยิ้มขึ้น แ

บทที่185 เธอรู้ตัวเองดี

ยิ่งคิดฉันยิ่งรู้สึกว่าตัวเองขี้เหร่จนไม่มีหน้าไปเจอใคร ยิ่งเวลาเห็นสายตารังเกียจจากอนุสิทธิ์นั้น ฉันหาดินมุดลงไปเลยดีกว่า

“เอิ่ม... ในเมื่อพวกเธอมีธุระ ฉันก็ไปก่อนล่ะ” ฉันพูดขึ้นมาเสียงอ่อย หวังที่จะหนีไป

แต่คิดไม่ถึงว่าอนุสิทธิ์ไม่อนุญาตให้ฉันไป ฉันตะโกนม

บทที่186 ใครเป็นอะไร ใครไม่เป็นอะไรกัน

ฉันออกมาจากตึกซึงเหอกรุ๊ป แล้วเรียกรถกลับบ้านดานุรักษ์

เป็นไปตามที่คิด อยู่ข้างนอกมาทั้งวัน เด็กทั้งสองร้องจ้าจนตาแดงไปหมด แต่ละคนรีบวิ่งเข้ามาให้กอด

เมทนีมองฉันด้วยสีหน้าดุดัน “เธอไปไหนมา? ทำไมถึงใส่ชุดผู้ชาย? นี่มันอะไรกัน?”

จะบ้าตาย อ