บทที่181 รู้สึกถึงขั้นวิกฤติ

เมื่อเห็นฉันลังเล ชลัชจึงส่ายหัวแล้วหัวเราะขึ้น “เธอคิดอะไรอยู่? กลัวว่าอนุสิทธิ์จะโกรธเพราะเรื่องนี้เหรอ? แต่เธอเคยคิดไหม ว่าถ้าอนุสิทธิ์กับผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรกันจริงๆ... เธอจะโกรธหรือไม่โกรธเขาก็คงจะไม่เป็นอะไรหนิ?”

“หรือพูดอีกอย่าง เธอไม่สงสัยเหรอ?”

บทที่182 ความสุขที่ถูกระลึกถึง

พี่นาดชมจนฉันแก้มแดงไปถึงหู แล้วหมุนตัวไปหาหวาน “หวาน หนูว่าแม่สวยยังคะ?”

“หมุน หมุน!” หวานพูดด้วยความเป็นเด็ก

ฉันกลั้นหัวเราะ แล้วหมุนอยู่กับที่รอบนึง กระโปรงคลุมเข่านั้นหมุนตามเป็นวงกลม หวานรีบปรบมือขึ้น “สวยค่ะ!”

ไม่รู้จริงๆว่าทำไมถึงถามเขา

บทที่183 รับรู้เรื่องที่ผ่านมา

ไม่มีกลิ่นนั้นที่คอยกวนใจแล้ว ฉันค่อนรู้สึกสบายขึ้นมาหน่อย บทที่เขาดึงฉันเข้าไปในอ้อมกอด ฉันได้แต่โผตามเข้าไป

อนุสิทธิ์ที่อาบน้ำเสร็จแล้วราวกับเป็นคนละคน กอดฉันไว้แต่ไม่ได้ทำอย่างอื่นต่อ สายตาที่ดุร้ายราวกับหมาป่านั้น ก็เรียบเฉยไปเมื่อมองฉัน

ตอนนี้ฉันก็