บทที่182 ความสุขที่ถูกระลึกถึง

พี่นาดชมจนฉันแก้มแดงไปถึงหู แล้วหมุนตัวไปหาหวาน “หวาน หนูว่าแม่สวยยังคะ?”

“หมุน หมุน!” หวานพูดด้วยความเป็นเด็ก

ฉันกลั้นหัวเราะ แล้วหมุนอยู่กับที่รอบนึง กระโปรงคลุมเข่านั้นหมุนตามเป็นวงกลม หวานรีบปรบมือขึ้น “สวยค่ะ!”

ไม่รู้จริงๆว่าทำไมถึงถามเขา

บทที่183 รับรู้เรื่องที่ผ่านมา

ไม่มีกลิ่นนั้นที่คอยกวนใจแล้ว ฉันค่อนรู้สึกสบายขึ้นมาหน่อย บทที่เขาดึงฉันเข้าไปในอ้อมกอด ฉันได้แต่โผตามเข้าไป

อนุสิทธิ์ที่อาบน้ำเสร็จแล้วราวกับเป็นคนละคน กอดฉันไว้แต่ไม่ได้ทำอย่างอื่นต่อ สายตาที่ดุร้ายราวกับหมาป่านั้น ก็เรียบเฉยไปเมื่อมองฉัน

ตอนนี้ฉันก็

บทที่184 เยี่ยมชมงาน

แล้วญภาก็ซึมลง “ฉันไม่คิดว่า…”

“ไม่คิดว่าอะไรหรอคะ? ไม่คิดว่าอนุสิทธิ์ไม่ได้รอคุณงั้นเหรอ?” ฉันยิ้มให้เขา “ญภา พูดถึง สิบปีที่ไม่ได้ติดต่อมา คุณเป็นฝ่ายทิ้งเขาไปไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงทำเหมือนตัวเองถูกทิ้งไปเลยล่ะ?”

“ไม่ใช่ ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้น” ญภาเม้มปาก ยิ้มขึ้น แ