บทที่ 166 เข้าบ้านตระกูลดานุรักษ์

“ผมอยากให้ฉันกลับบ้านดานุรักษ์กับผม ！”

ฉันมองเขาด้วยความตกตะลึง “คุณพูดว่าอะไรนะ?”

“กลับบ้านดานุรักษ์กับผม พอลูกๆทั้งสองคนไปด้วย” เขากล่าว

ฉันจ้องเขา จ้องจนแน่ใจว่าเขามิได้ล้อเล่น แล้วก็อดถามไม่ได้ว่า “ทำไมจู่ๆก็ตัดสินใจแบบนี้ล่ะคะ?”

“พ่อผ

บทที่ 167 เตรียมตั้งหลักรับมือ

คำพูดของผาณิดาทำให้ฉันสลดใจ ความหมายของเธอคงไม่ได้หมายความว่าชยานีสองแม่ลูกนั่นจะลงมือกับลูกๆฉันหรอกกระมัง?

“คุณน้าคะ...” ฉันรีบเรียก

ผาณิดาขมวดคิ้วพลางมองฉัน “เรียกฉันทำไม? อย่าคิดนะว่าฉันจะช่วยเธอได้ เธอไม่รู้หรอว่าฉันเห็นเธอแล้วหงุดหงิดแค่ไหน !”

บทที่ 168 ชอบฉันไหม

��รเอาอกเอาใจเป็นเรื่องที่ยากจะพูดเสียจริง

ฉันเคยคิดว่าคนอย่างเมทนี ตอนสมัยหนุ่มๆคงจะไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อนหรือเวลาเห็นเด็กๆก็จะรู้สึกหงุดหงิด ตอนนี้พอแก่ตัวแล้ว อยู่บ้านเบื่อๆไม่มีอะไรทำถึงได้รู้ว่าเด็กๆน่ารักขนาดไหน ทว่านั่นก็ต้องเป็นเด็กที่ว่านอนสอนง่าย และต้องอยู่บนพ