บทที่ 165 หลบซ่อน

อนุสิทธิ์เงียบอยู่นาน แล้วพูดกับฉันว่า “ชลัชเกลือกกลั้วอยู่ในแวดวงต่ำตมมาเนิ่นนานหลายปี ใจเหี้ยมมาก !”

ฉันรู้อยู่แล้วว่าชลัชใจเหี้ยม หากเขาใจอ่อนสักหน่อย ภาพถ่ายของฉันกับชัยชาญคงไม่ไปปรากฏอยู่บนหนังสือพิมพ์

เขาคนนี้ก็ป่าเถื่อนผิดมนุษย์มนา จะบอกว่าโหดเหี้ยม แต่บางครั้

บทที่ 166 เข้าบ้านตระกูลดานุรักษ์

“ผมอยากให้ฉันกลับบ้านดานุรักษ์กับผม ！”

ฉันมองเขาด้วยความตกตะลึง “คุณพูดว่าอะไรนะ?”

“กลับบ้านดานุรักษ์กับผม พอลูกๆทั้งสองคนไปด้วย” เขากล่าว

ฉันจ้องเขา จ้องจนแน่ใจว่าเขามิได้ล้อเล่น แล้วก็อดถามไม่ได้ว่า “ทำไมจู่ๆก็ตัดสินใจแบบนี้ล่ะคะ?”

“พ่อผ

บทที่ 167 เตรียมตั้งหลักรับมือ

คำพูดของผาณิดาทำให้ฉันสลดใจ ความหมายของเธอคงไม่ได้หมายความว่าชยานีสองแม่ลูกนั่นจะลงมือกับลูกๆฉันหรอกกระมัง?

“คุณน้าคะ...” ฉันรีบเรียก

ผาณิดาขมวดคิ้วพลางมองฉัน “เรียกฉันทำไม? อย่าคิดนะว่าฉันจะช่วยเธอได้ เธอไม่รู้หรอว่าฉันเห็นเธอแล้วหงุดหงิดแค่ไหน !”