บทที่ 167 เตรียมตั้งหลักรับมือ

คำพูดของผาณิดาทำให้ฉันสลดใจ ความหมายของเธอคงไม่ได้หมายความว่าชยานีสองแม่ลูกนั่นจะลงมือกับลูกๆฉันหรอกกระมัง?

“คุณน้าคะ...” ฉันรีบเรียก

ผาณิดาขมวดคิ้วพลางมองฉัน “เรียกฉันทำไม? อย่าคิดนะว่าฉันจะช่วยเธอได้ เธอไม่รู้หรอว่าฉันเห็นเธอแล้วหงุดหงิดแค่ไหน !”

บทที่ 168 ชอบฉันไหม

��รเอาอกเอาใจเป็นเรื่องที่ยากจะพูดเสียจริง

ฉันเคยคิดว่าคนอย่างเมทนี ตอนสมัยหนุ่มๆคงจะไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อนหรือเวลาเห็นเด็กๆก็จะรู้สึกหงุดหงิด ตอนนี้พอแก่ตัวแล้ว อยู่บ้านเบื่อๆไม่มีอะไรทำถึงได้รู้ว่าเด็กๆน่ารักขนาดไหน ทว่านั่นก็ต้องเป็นเด็กที่ว่านอนสอนง่าย และต้องอยู่บนพ

บทที่ 169 ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

“ไม่เคย !” อนุสิทธิ์ตอบกลับอย่างเรียบเฉย ไม่มีทีท่าเขินอายแม้แต่น้อย “ไม่มีเวลา”

ฉันแอบยินดีปรีดาอยู่ในใจ

บางทีอาจจะเป็นเพราะเขาไม่เคยมีความรักมาก่อน ดังนั้นถึงไม่รู้ว่าชอบหรือไม่ชอบฉัน ไม่เป็นไร ฉันสามารถรอจนกว่าเขาจะรู้ใจได้

ตัวฉันในยามนี้มีความสุขม