บทที่ 151 ลูกฉันเหมือนกัน

สายตาเยียบเย็นของอนุสิทธิ์มีฤทธิ์สลายความดีใจของฉัน ฉันกอดหวานพลางถอยหลังหนึ่งก้าวแบบงงๆ สัมผัสที่หกบอกฉันว่าควรรีบอุ้มลูกหนีไป ตอนนี้เองผาณิดาโผล่มายืนตรงหน้าฉัน หล่อนใช้สายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนหันไปถามอนุสิทธิ์ว่า "สิทธิ์ ผู้หญิงคนนี้หรอ? พิสูจ

บทที่ 152 ต่อรอง

ขวดนมในมือกระเด็นร่วงลงพื้น แก้วแตกกระจาย นมสาดกระเซ็นไปสี่ทิศปะปนกับเลือดดูน่ากลัว ฉันกุมท้องอย่างตกใจ ฉันรู้สึกเหมือนลูกในท้องกำลังจะจากฉันไป ประกอบกับหวานร้องไห้เสียงดัง..."ไม่---" ฉันครางเสียงต่ำ ล้มลุกคลุกคลานออกจากห้องครัว พยายามจะโทรขอความช่วยเหลือ แต่

บทที่ 153 เด็กเป็นลูกของใครกันแน่

ฉันบอกอนุสิทธิ์ถึงการตัดสินใจของฉันเขามองฉันอย่างไร้อารมณ์ว่า “พูดสิ อยากได้เท่าไหร่?” ในสายตาเขาฉันคงเป็นผู้หญิงที่ยอมขายตัวเองเพื่อเงิน ฉันยิ้มขืนบอกเขา “ลูกไม่ใช่ของไว้ทำการค้า” “ในสายตาเธอยังมีของที่ซื้อขายไม่ได้?” เขายิ้มเย็นประชด “อย่าทำเหมือนตัวเ