บทที่150 ตรวจดีเอ็นเอ

ไม่มีใครสนใจฉัน

ไม่! พวกเขามองฉัน แต่ไม่สนใจคำพูดของฉัน

ในสายตาพวกเขา ฉันเป็นเพียงนักโทษที่ทำผิด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่แจ้งความ เขาเป็นคนมีอำนาจเงินทองขนาดนั้น

พวกเราเร่งให้แนเรียกญาติมา

ฉันจะเรียกใครได้ล่ะ?

ในเมืองเฟิงที่กล้างใหญ่นี้ คนท

บทที่ 151 ลูกฉันเหมือนกัน

สายตาเยียบเย็นของอนุสิทธิ์มีฤทธิ์สลายความดีใจของฉัน ฉันกอดหวานพลางถอยหลังหนึ่งก้าวแบบงงๆ สัมผัสที่หกบอกฉันว่าควรรีบอุ้มลูกหนีไป ตอนนี้เองผาณิดาโผล่มายืนตรงหน้าฉัน หล่อนใช้สายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนหันไปถามอนุสิทธิ์ว่า "สิทธิ์ ผู้หญิงคนนี้หรอ? พิสูจ

บทที่ 152 ต่อรอง

ขวดนมในมือกระเด็นร่วงลงพื้น แก้วแตกกระจาย นมสาดกระเซ็นไปสี่ทิศปะปนกับเลือดดูน่ากลัว ฉันกุมท้องอย่างตกใจ ฉันรู้สึกเหมือนลูกในท้องกำลังจะจากฉันไป ประกอบกับหวานร้องไห้เสียงดัง..."ไม่---" ฉันครางเสียงต่ำ ล้มลุกคลุกคลานออกจากห้องครัว พยายามจะโทรขอความช่วยเหลือ แต่