บทที่ 152 ต่อรอง

ขวดนมในมือกระเด็นร่วงลงพื้น แก้วแตกกระจาย นมสาดกระเซ็นไปสี่ทิศปะปนกับเลือดดูน่ากลัว ฉันกุมท้องอย่างตกใจ ฉันรู้สึกเหมือนลูกในท้องกำลังจะจากฉันไป ประกอบกับหวานร้องไห้เสียงดัง..."ไม่---" ฉันครางเสียงต่ำ ล้มลุกคลุกคลานออกจากห้องครัว พยายามจะโทรขอความช่วยเหลือ แต่

บทที่ 153 เด็กเป็นลูกของใครกันแน่

ฉันบอกอนุสิทธิ์ถึงการตัดสินใจของฉันเขามองฉันอย่างไร้อารมณ์ว่า “พูดสิ อยากได้เท่าไหร่?” ในสายตาเขาฉันคงเป็นผู้หญิงที่ยอมขายตัวเองเพื่อเงิน ฉันยิ้มขืนบอกเขา “ลูกไม่ใช่ของไว้ทำการค้า” “ในสายตาเธอยังมีของที่ซื้อขายไม่ได้?” เขายิ้มเย็นประชด “อย่าทำเหมือนตัวเ

บทที่ 154 ขอบคุณมาก

ฉันรู้ว่านี่มันชะตาลิขิต ฉันก็ยอมรับมัน แต่ในใจกลับมีเสียงเล็กๆบอกว่า ลองดูอีกครั้งสิๆ ชีวิตนี้ยังอีกไกลนัก จะมาหยุดอยู่แค่นี้ไม่ได้นะ อนุสิทธิ์ไม่ได้ติดต่อฉันอีกหลังจากวันนั้น พอหวานหลับแล้ว ฉันมักจะมองท้องฟ้าไปเรื่อยเปื่อย ไม่แยแสสภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลงไปเล