บทที่11 เขาตื่นเต้นมาก

เมื่อตัวเลขสีแดงหยุดตรงที่12 ประตูลิฟท์ค่อยๆเปิดออก ภาพที่เห็นทำให้ฉันยืนอึ้งอยู่กลางลิฟท์

“ทิพย์สุดา บังเอิญจัง? พวกเรากำลังจะลงไปหาเธอแน่ะ！”

กลุ่มคนยืนออกันอยู่ด้านหน้าลิฟท์โดยมี วินัย สามีของฉันยืนอยู่ตรงกลาง

“มีอะไรกันหรอ?”ฉันพูดขึ้นหลังพวกเขาก

บทที่12 คุณน่าจะเมาแล้วนะ

วินัยเงียบไปเมื่อขึ้นรถ ส่วนฉันนั่งมองโคมไฟข้างนอกหน้าต่างรถที่ผ่านไปทีละเสา

แสงไฟสาดเข้ามา พลันเห็นเป็นหน้าของอนุสิทธิ์โผล่ที่กระจกรถ สายตาเย็นชา และถามว่า ตัดสินใจได้รึยัง ถ้าฉันปฏิเสธ เขา เขาจะไล่นัยออกทันที

กระพริบตาเดียว ใบหน้าบนกระจกก็เปลี่ย

บทที่13 เขากำลังทำอะไรนะ

เสียงปิดประตูดังปึ้งทำฉันสะดุ้งตื่นจากภวังค์

ไม่ใช่ฝันนี่ เมื่อกี้เหมือนจะเป็นนัยจริงๆ

ฉันหันกลับไปมองนาฬิกาที่หัวเตียง นี่มันตี1กว่าแล้ว ทำไมเขายังไม่นอนล่ะ?

ไม่ว่าจะโกรธแค่ไหนก็ต้องพักผ่อนสิ ฉันคิดระหว่างลงจากเตียง

ฉันยังรู้สึกมึนๆ