บทที่ 10

บทที่10 ให้ฉันใคร่ครวญก่อน

ในห้องออฟฟิศที่เงียบจนไม่มีเสียงสักนิด เสียงของฉันที่ดังออกมาจนหูจะหนวก

เมืออนุสิทธิ์แก้กระดุมอันทีสองในเสื้อเชิ้ตสีขาวของฉันออกมา ฉันเขินอายจนลืมคำขู่ของเขา ยื่นมือไปจับข้อมืออของเขา“ท่านประธานอนุสิทธิ์ ...อย่าทำแบบนี้.....”

เขาหยุดลงมาอ

บทที่ 11

บทที่11 เขาตื่นเต้นมาก

เมื่อตัวเลขสีแดงหยุดตรงที่12 ประตูลิฟท์ค่อยๆเปิดออก ภาพที่เห็นทำให้ฉันยืนอึ้งอยู่กลางลิฟท์

“ทิพย์สุดา บังเอิญจัง? พวกเรากำลังจะลงไปหาเธอแน่ะ！”

กลุ่มคนยืนออกันอยู่ด้านหน้าลิฟท์โดยมี วินัย สามีของฉันยืนอยู่ตรงกลาง

“มีอะไรกันหรอ?”ฉันพูดขึ้นห

บทที่ 12

บทที่12 คุณน่าจะเมาแล้วนะ

วินัยเงียบไปเมื่อขึ้นรถ ส่วนฉันนั่งมองโคมไฟข้างนอกหน้าต่างรถที่ผ่านไปทีละเสา

แสงไฟสาดเข้ามา พลันเห็นเป็นหน้าของอนุสิทธิ์โผล่ที่กระจกรถ สายตาเย็นชา และถามว่า ตัดสินใจได้รึยัง ถ้าฉันปฏิเสธ เขา เขาจะไล่นัยออกทันที

กระพริบตาเดียว ใบหน้าบนกระ