บทที่12 คุณน่าจะเมาแล้วนะ

วินัยเงียบไปเมื่อขึ้นรถ ส่วนฉันนั่งมองโคมไฟข้างนอกหน้าต่างรถที่ผ่านไปทีละเสา

แสงไฟสาดเข้ามา พลันเห็นเป็นหน้าของอนุสิทธิ์โผล่ที่กระจกรถ สายตาเย็นชา และถามว่า ตัดสินใจได้รึยัง ถ้าฉันปฏิเสธ เขา เขาจะไล่นัยออกทันที

กระพริบตาเดียว ใบหน้าบนกระจกก็เปลี่ย

บทที่13 เขากำลังทำอะไรนะ

เสียงปิดประตูดังปึ้งทำฉันสะดุ้งตื่นจากภวังค์

ไม่ใช่ฝันนี่ เมื่อกี้เหมือนจะเป็นนัยจริงๆ

ฉันหันกลับไปมองนาฬิกาที่หัวเตียง นี่มันตี1กว่าแล้ว ทำไมเขายังไม่นอนล่ะ?

ไม่ว่าจะโกรธแค่ไหนก็ต้องพักผ่อนสิ ฉันคิดระหว่างลงจากเตียง

ฉันยังรู้สึกมึนๆ

บทที่14 ผมจะไปตายเลย

“นัยคะ!”

ฉันรีบวางช้อนซุปและลุกขึ้นยืนตาม

วินัยมองหน้าฉันว่า“คุณทานเถอะ ผมจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไปทำงานแล้ว”

ฉันใจหายวูบ เขาเองอาจไม่รู้ตัว แต่ฉันได้เห็นความเบื่อหน่ายจากแววตาของเขา

มันเหมือนแววตาในบทที่ฉันใส่ชุดชั้นในเซ็กซี่ที่ซื้อมาเพื่อยั่