ตอน 105
รักแห่งแดนเจอร์
บทที่105 ค่ำคืนที่หวั่นไหว
นี่ก็เกือบจะถึงย่านเมืองเก่าในเมืองเป่ยแล้ว ในตรอกซอกซอยทะลุถึงกัน ฉันวิ่งไปตามซอยเล็กต่างๆ เลี้ยวไปไม่รู้กี่ครั้ง ถึงหยุดพักลง
อย่างนี้ อนุสิทธิ์คงจะหาฉันไม่เจอแล้วแหละ
ฉันยืนเกาะอยู่ข้างกำแพง แล้วเดินไปตามซอกซอยอีกครั้ง
สถ
ตอน 106
บทที่106 ธาตุแท้
ทั้งสองคนบนเตียงตกใจ ทั้งคู่ทรุดตัวลง
เมื่อดรัณเห็นว่าเป็นฉัน เขาก็ร้องขึ้น แล้วรีบเอาผ้าห่มคลุมตัวเขาและวินัย
“ทิพย์สุดา เธอออกไปนะ” วินัยเอาผ้าห่มมาคลุมตัวเขาและดรัณ แล้วตะโกนมาทางฉัน
ไล่ฉันออกไป?
ถ้าฉันออกไปแล้ว จะเห็นพวกเธอทำอะ
ตอน 107
บทที่107 มีชีวิตอยู่ช่างยากเย็น
วินัยเป็นวินัยที่ฉันไม่เคยเจนมาก่อน สายตาของเขา ราวกับหมาป่าและงูพิษ ท่าทางที่ยืนอยู่กับดรัณ ฉันรู้สึกว่าพวกเขาช่างเหมาะกัน สัตว์ป่าทั้งสอง!
“ทำไมต้องทำกับฉันอย่างนี้?” ฉันมองแล้วถามเขา
ต่อให้เจะชอบดรัณ แต่อย่างน้อยก็น่าจะเห็นแก่ความสัมพันธ์สิบปี