ตอน 104
รักแห่งแดนเจอร์
บทที่104 ไอพวกเลว
“คุณ…”
ฉันโมโหจนใจเต้นแรงมาก หายใจแทบไม่เป็นจังหวะ แล้วข้างหน้าก็มืดเป็นช่วงๆ
“วินัย ฉันคงจะตาบอดจริงๆ ที่แต่งงานกับคนเลวๆอย่างคุณ!” ฉันพูดด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด
ฉันคิดว่ารู้จักเขาตั้งสิบปี นอกจากคนที่บ้านแล้ว คงเป็นฉันที่เข้าใจเขามากที่สุ
ตอน 105
บทที่105 ค่ำคืนที่หวั่นไหว
นี่ก็เกือบจะถึงย่านเมืองเก่าในเมืองเป่ยแล้ว ในตรอกซอกซอยทะลุถึงกัน ฉันวิ่งไปตามซอยเล็กต่างๆ เลี้ยวไปไม่รู้กี่ครั้ง ถึงหยุดพักลง
อย่างนี้ อนุสิทธิ์คงจะหาฉันไม่เจอแล้วแหละ
ฉันยืนเกาะอยู่ข้างกำแพง แล้วเดินไปตามซอกซอยอีกครั้ง
สถ
ตอน 106
บทที่106 ธาตุแท้
ทั้งสองคนบนเตียงตกใจ ทั้งคู่ทรุดตัวลง
เมื่อดรัณเห็นว่าเป็นฉัน เขาก็ร้องขึ้น แล้วรีบเอาผ้าห่มคลุมตัวเขาและวินัย
“ทิพย์สุดา เธอออกไปนะ” วินัยเอาผ้าห่มมาคลุมตัวเขาและดรัณ แล้วตะโกนมาทางฉัน
ไล่ฉันออกไป?
ถ้าฉันออกไปแล้ว จะเห็นพวกเธอทำอะ