ตอน 103
รักแห่งแดนเจอร์
บทที่103 แล้วลูกล่ะ
สำหรับฉันแล้วอนุสิทธิ์ก็เหมือนกับเป็นปีศาจที่ถูกสาป คนของเขา ลมหายใจของเขา เสียงที่เขาพูด ทุกเรื่องที่เขาเคยทำ ไม่มีเรื่องไหนที่ทำให้ฉันหายใจได้ทั่วท้องเลย ทำให้ฉันรู้สึกกลัวได้ตลอด
เหมือนเช่นตอนนี้ การเข้าใกล้ของเขา ทำให้ฉันหายใจไม่ออก ทุกคำที่เขาพูด ทำให้ฉันหมดแ
ตอน 104
บทที่104 ไอพวกเลว
“คุณ…”
ฉันโมโหจนใจเต้นแรงมาก หายใจแทบไม่เป็นจังหวะ แล้วข้างหน้าก็มืดเป็นช่วงๆ
“วินัย ฉันคงจะตาบอดจริงๆ ที่แต่งงานกับคนเลวๆอย่างคุณ!” ฉันพูดด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด
ฉันคิดว่ารู้จักเขาตั้งสิบปี นอกจากคนที่บ้านแล้ว คงเป็นฉันที่เข้าใจเขามากที่สุ
ตอน 105
บทที่105 ค่ำคืนที่หวั่นไหว
นี่ก็เกือบจะถึงย่านเมืองเก่าในเมืองเป่ยแล้ว ในตรอกซอกซอยทะลุถึงกัน ฉันวิ่งไปตามซอยเล็กต่างๆ เลี้ยวไปไม่รู้กี่ครั้ง ถึงหยุดพักลง
อย่างนี้ อนุสิทธิ์คงจะหาฉันไม่เจอแล้วแหละ
ฉันยืนเกาะอยู่ข้างกำแพง แล้วเดินไปตามซอกซอยอีกครั้ง
สถ