บทที่102 มีลูกผู้ชาย

ฉันหัวเราะแห้ง ฉันอยากจะผ่านมันไปด้วยดี ไม่อยากจะให้ถึงขั้นแตกหัก แต่เขาก็เริ่มอีกแล้ว

“วินัย อย่างน้อยเธอก็จบปริญญา คนที่เขามีความรู้มีวัฒนธรรม ลูกที่คลอดออกมาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย มันอยู่ที่ผู้ชายทำ เธอไม่รู้หรอ” ฉันพูดด้วยเสียงเย็น ไม่สนว่าดรัณจะอยู่ตรงนั้นด้วย

บทที่103 แล้วลูกล่ะ

สำหรับฉันแล้วอนุสิทธิ์ก็เหมือนกับเป็นปีศาจที่ถูกสาป คนของเขา ลมหายใจของเขา เสียงที่เขาพูด ทุกเรื่องที่เขาเคยทำ ไม่มีเรื่องไหนที่ทำให้ฉันหายใจได้ทั่วท้องเลย ทำให้ฉันรู้สึกกลัวได้ตลอด

เหมือนเช่นตอนนี้ การเข้าใกล้ของเขา ทำให้ฉันหายใจไม่ออก ทุกคำที่เขาพูด ทำให้ฉันหมดแ

บทที่104 ไอพวกเลว

“คุณ…”

ฉันโมโหจนใจเต้นแรงมาก หายใจแทบไม่เป็นจังหวะ แล้วข้างหน้าก็มืดเป็นช่วงๆ

“วินัย ฉันคงจะตาบอดจริงๆ ที่แต่งงานกับคนเลวๆอย่างคุณ!” ฉันพูดด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด

ฉันคิดว่ารู้จักเขาตั้งสิบปี นอกจากคนที่บ้านแล้ว คงเป็นฉันที่เข้าใจเขามากที่สุ