บทที่ 485

บทที่485

ไม่รู้เป็นเพราะอะไร พออยู่ข้างกายเขา ความรู้สึกที่ไม่ต้องทําอะไรเองนี้ ทำให้เธอรู้สึก ปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

“เสร็จแล้ว” ธามนิธิเดินออกมา มือหนึ่งถือคื การ์ดไว้ อีกมือหนึ่งก็โอบไหล่เธอไว้ พาเธอไปยัง ลิฟต์

ปาณีเสนอความคิดเห็นว่า “คุณเอากระเป๋า ให้หนูเลยค่ะ หนูยกเองได้”

บทที่ 486

บทที่486

“เธอชอบไม่ใช่หรอคะ?” ครั้งก่อนเคยเห็น โปรเตอร์ที่บ้านของปาณี สองสามวันก่อนได้ยิน คนพูดว่าในเมืองเฉินตูมีคอนเสิร์ต ธามนิธิ วางแผนให้คนซื้อบัตรให้โดยเฉพาะ จากนั้นก็พอ ปาณีมาทีนี

ปาณีพูดว่า “แต่ว่าคุณไม่ชอบสักหน่อย”

หลังจากธามนิธิได้ยินเธอพูดจบ ก็ส่ง สายตาที่อบอุ่นมากๆมาให้

บทที่ 487

บทที่487

“……” เกศรา บนลินลงเรือลำเดียวกันมา ตลอด เธอถามสิ่งนี้ขึ้นมา ปาณีไม่รู้สึกแปลกใจ เลย

เธอถึงขั้นรู้สึกว่าเณศราอาจจะลุกขึ้นมาตบ ตัวเองก็ได้

แต่ว่า ปาณีกลับนิ่งเฉยมาก “นี่เป็นเรื่อง ระหว่างฉันกับเขา”

“เธอกล้าดีมากนะ!” เณศราพูดนัยแฝง “นึก ว่ามีธามนิธิคอยหนุนหลัง ก็ทำโอหังแ