บทที่ 484

บทที่484

ปาณีตกใจไปชั่วขณะเมื่อเห็นสายตา

เศร้าของเขา

เธอ แค่ล้อเล่นกับเขาเอง

เขาคิดเป็นเรื่องจริงหรอเนี่ย?

คำพูดแบบนี้คนส่วนใหญ่ไม่คิดเป็นจริงอยู่ แล้วดีไหม?

ไม่รอให้ปาณีเปิดปาก ธามนิธิก็พูดอย่าง หมดอาลัยตายอยากว่า “ได้ ต่อไปฉันจะให้เธอ เดือนละ 1 แสน ฉันจะไม่กลับมาบ้านด้

บทที่ 485

บทที่485

ไม่รู้เป็นเพราะอะไร พออยู่ข้างกายเขา ความรู้สึกที่ไม่ต้องทําอะไรเองนี้ ทำให้เธอรู้สึก ปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

“เสร็จแล้ว” ธามนิธิเดินออกมา มือหนึ่งถือคื การ์ดไว้ อีกมือหนึ่งก็โอบไหล่เธอไว้ พาเธอไปยัง ลิฟต์

ปาณีเสนอความคิดเห็นว่า “คุณเอากระเป๋า ให้หนูเลยค่ะ หนูยกเองได้”

บทที่ 486

บทที่486

“เธอชอบไม่ใช่หรอคะ?” ครั้งก่อนเคยเห็น โปรเตอร์ที่บ้านของปาณี สองสามวันก่อนได้ยิน คนพูดว่าในเมืองเฉินตูมีคอนเสิร์ต ธามนิธิ วางแผนให้คนซื้อบัตรให้โดยเฉพาะ จากนั้นก็พอ ปาณีมาทีนี

ปาณีพูดว่า “แต่ว่าคุณไม่ชอบสักหน่อย”

หลังจากธามนิธิได้ยินเธอพูดจบ ก็ส่ง สายตาที่อบอุ่นมากๆมาให้