บทที่ 398

บทที่398

โม มองปาณี เอ่ย “ไม่โทษเธอหรอก ฉันก็ผิด ที่ วันนั้นไม่ได้ช่วยเธอพูด

ปาณีไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา พอพูดถึงเรื่องนั้น เธอ ไม่รู้จะเอ่ยอะไร โมรีจะช่วยเธอก็ได้และมีสิทธิ์ที่จะไม่ช่วย

เหลือเธอด้วยเช่นกัน

โมรีมองที่ปาณี เธอถือว่าปาณีเป็นเพื่อนเฮมา ตลอด และไม่อยากให้เรื่องนี้ทําใ

บทที่ 399

บทที่399

ไวยาต ถือคอมพิวเตอร์ตามมาอยู่ด้านหลังเขา ธ มนิธินั่งบนเก้าอี้รถเข็น มองดูแล้วสงบนิ่ง

กลับเป็นจ้าวิกาทีดูตื่นเต้นยิ่งกว่ารามนิธิ “ธามนิธิ เธอรีบมาดูนี่ นี่คือหนังสือที่ปาณีเขียน! เจ๋งสุดๆไป เลย! *

นักเขียนเธอเคยพบมาก่อน เพียงแต่ คนในบ้านที่ ไปเป็นนักเขียน เธอไม่เคยพบเจอ

บทที่ 400

บทที่400