บทที่457

เธอมองดูเขา เอยอย่างไม่มั่นใจอยู่บ้าง “ธา

สายตาของธามนิธิคมกริมราวกับมีด เขา มองดูนลิน เอ่ยเตือนขึ้นทีละคํา “เธอกล้าเอ่ยสัก คําต่อหน้าปาณีก็ลองดู”

นลินยังไม่ทันได้พูด ธามนิธิก็ยืนขึ้นและ เดินออกจากระเบียงไปแล้ว

เธอบ้างแผ่นหลังของเขาและนิ่งงังไป การ ตอบสนองของเขาเมื่อกี้นี้ทําให้

บทที่458

เมื่อเขาลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง เหล่าผู้คนใน อดีตก็ค่อยๆปรากฏตัวขึ้นอย่างช้าๆในโลกของ เขาอีกครั้ง

ปาณีนั่งอยู่ด้านข้างมองธามนิธิ รู้สึกเป้นอ ย่างยิ่งว่าคุณอาของเธอช่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

ธามนิธิถูกเธอจ้องมอง จึงเคลื่อนตัวเข้ามา ใกล้และกอดเธอเอาไว้ “ดึกแล้ว ควรอาบน้ำนอน ได้แล้ว”

ภาย

บทที่459

การกระทำเพียงเล็กๆเช่นนี้ ทําให้ธามนิธิ รู้สึกเหมือนกำลังได้รับแรงสนับสนุนอันยิ่งใหญ่

เขาไม่ควบคุมตนเองอีกต่อไปและรุกล้ำ เข้าไปอย่างดุดัน

ออกมาจากห้องนํา เขาวางเธอลงบนเตียง ใหญ่ เรือนร่างยังไม่ทันได้เช็ดให้แห้งดี เกิดเป็น หยดน้ำไหลลงบนผ้าปูเตียง ทิ้งไว้เป็นร่อยรอย

เขากลับรุกเธออ