บทที่412

อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยเอ่ยเนทาองนี้กับ คนในบ้าน ไวยาตย์ก็ไม่รู้เช่นกันว่าทำไม

เพียงแค่คิดว่า เขาดูเหมือนต้องการปกปิดใคร

บางคน

ยังดีที่คุณธามนิธิตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ที่ต้องจําบากเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับขาทั้งสองข้าง ไวยาตย์ในตอนนี้ก็กังวลน้อยลงมาก

ปาณีเห็นธามนิธิพูดค

บทที่413

“กลัวอะไร?” น้าเสียงของธามนิธิ มีความสุขม แบบผู้ใหญ่

ปาณีบอกว่า “รู้สึกฉันเหมือนอยู่ห่างไกลคุณ เหลือเกิน ไม่เคยเข้าไปในโลกของคุณได้สักที”

บางครั้งปาณีมีความรู้สึกว่า พวกเขาไม่เหมือน คู่สามีภรรยากันเลย

สามีภรรยาต้องเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน แต่ว่า เป็นเธอที่โดนเขาเอาอกเอาใจมาตลอด เป

บทที่414

ปาณีหัวเราะร่วน “ก็คุณเป็นสามีของฉันอยู่ แล้ว ! เป็นมาตลอด

ธามนิธิเห็นเธอแบบนี้แล้ว ก็ได้แต่จูบริมฝีปาก ที่ริมฝีปากเธอ

ตอนเช้าแปดโมงกว่า ปาณีตื่นนอนขึ้น ก็พบว่า ธามนิธิออกไปทํางานแล้ว

ช่วงนี้เขาออกไปแต่เช้าทุกวัน ได้ยินว่างานยุ่ง จนแม้แต่ข้าวกลางวันก็ไม่ได้ทาน ไม่รู้ว่ายุ่งอะไร