บทที่410

……….รามนิธิขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าตนเองถูก

ทอดทิ้ง!

เขาก็ไม่อยากเป็นแบบนี้!

แต่ โมรีกับเวทัสกำลังพูดคุยเป็นแฟนกัน เวทัส คือเด็กรุ่นหลังต่อจากเขา โมรี่จึงได้แต่เรียกเขาแบบ นี้

เขามองที่ปาณี “แล้วยังไง?”

“คุณลุงธามนิธิ” ปาณีเรียกขึ้นอย่าไม่เกรง

กลัว

ธามนิธิมองเธอและยืดมี

บทที่411

ที่จริงเธอแค่อยากมาเจอเขา

แต่ ตอนนี้เธออยากพูดคุยกับเขา จึงทําได้แค่ หาข้ออ้างขึ้นมา

เวทีสพูด “เธอเอ่ยมาเถอะ”

เขานั่งลงบนเตียง โมรมองเขาที่ทําตัวตาม สบาย ไม่เคยรู้สึกมาก่อนว่าตนเองกับเขาใกล้กัน ขนาดนี้

เวทัสที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จมองดูแล้วน่าดึงดูด อย่างมาก

เธอชินแล้วที่เห็นเข

บทที่412

อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยเอ่ยเนทาองนี้กับ คนในบ้าน ไวยาตย์ก็ไม่รู้เช่นกันว่าทำไม

เพียงแค่คิดว่า เขาดูเหมือนต้องการปกปิดใคร

บางคน

ยังดีที่คุณธามนิธิตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ที่ต้องจําบากเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับขาทั้งสองข้าง ไวยาตย์ในตอนนี้ก็กังวลน้อยลงมาก

ปาณีเห็นธามนิธิพูดค