บทที่ 8

รถมาจอดอยู่ด้านหน้าของคฤหาสน์

ก่อนปาณีจะลงจากรถ เธอจัดการผมเผ้าที่ฟูของเธอเสียก่อน แล้วจึงค่อยตามลงไป

ในคฤหาสน์มีธามนิธิอยู่คนเดียว

ปาณีมองไปยังธามนิธิที่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง เห็นแผ่นหลังที่โดดเดี่ยวนั้น เธอรู้สึกเหมือนหัวใจโดนบีบรัดแน่น คิดถึงตัวเอง

บทที่ 9

เมื่อใกล้ถึงเมืองชยุต ปาณีที่หลับมาตลอดทางก็ตื่นสักที

เมื่อใกล้ถึงเมืองชยุตขึ้นทุกที ปาณีจึงรู้สึกตื่นกลัว เธอจับแขนเสื้อของธามนิธิพร้อมกับพูดว่า “คุณอา หนูไม่ต้องเตรียมของขวัญไปจริงหรอคะ?”

กลับไปบ้านสามีครั้งแรก ไม่มีของขวัญติดไม้ติดมือดูเหมือนจะไม่ค่อยมีมาร

บทที่ 10

เวนัสยืนนิ่งเหมือนคนโดนฟ้าผ่า มองดูปาณีอย่างไม่วางตา

จันวิภาตบไหล่ลูกชายตัวเอง พูดอย่างประหลาดใจว่า “เด็กบ้า ยืนนิ่งอยู่ทำไม? ยังไม่รีบทักทายอีก?”

เวนัสที่เพิ่งรู้สึกตัวชี้ไปทางปาณีพร้อมพูดว่า “อย่าบอกนะว่าเธอคือน้าสะใภ้!”

จันวิภาตบท้ายทอยลูกชาย “น