ตอน 7
ความรักจากเรา
บทที่ 7
“อย่าใสใจคำพูดของไวยาตย์เลยนะ”
ปาณีไม่ได้พูดอะไร มือที่กำผ้าห่มนั้นแน่นยิ่งขึ้น ตาเริ่มแดงก่ำ
ธามนิธิเห็นดวงตาของปาณีเลยพูดว่า “อยากร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะ อยู่ต่อหน้าฉันไม่ต้องเข้มแข็งก็ได้”
เพียงเพราะประโยคนี้ประโยคเดียว ก็ทำให้ปาณีที่กลั้นน้ำตาตั้งนา
ตอน 8
บทที่ 8
รถมาจอดอยู่ด้านหน้าของคฤหาสน์
ก่อนปาณีจะลงจากรถ เธอจัดการผมเผ้าที่ฟูของเธอเสียก่อน แล้วจึงค่อยตามลงไป
ในคฤหาสน์มีธามนิธิอยู่คนเดียว
ปาณีมองไปยังธามนิธิที่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง เห็นแผ่นหลังที่โดดเดี่ยวนั้น เธอรู้สึกเหมือนหัวใจโดนบีบรัดแน่น คิดถึงตัวเอง
ตอน 9
บทที่ 9
เมื่อใกล้ถึงเมืองชยุต ปาณีที่หลับมาตลอดทางก็ตื่นสักที
เมื่อใกล้ถึงเมืองชยุตขึ้นทุกที ปาณีจึงรู้สึกตื่นกลัว เธอจับแขนเสื้อของธามนิธิพร้อมกับพูดว่า “คุณอา หนูไม่ต้องเตรียมของขวัญไปจริงหรอคะ?”
กลับไปบ้านสามีครั้งแรก ไม่มีของขวัญติดไม้ติดมือดูเหมือนจะไม่ค่อยมีมา