บทที่ 494

ไม่รู้เป็นเพราะอะไร พออยู่ข้างกายเขา ความรู้สึกที่ไม่ต้องทำอะไรเองนี้ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

“เสร็จแล้ว” ธามนิธิเดินออกมา มือหนึ่งถือคีการ์ดไว้ อีกมือหนึ่งก็โอบไหล่เธอไว้ พาเธอไปยังลิฟต์

ปาณีเสนอความคิดเห็นว่า “คุณเอากระเป๋าให้หนูเลยค่ะ หนูยกเองได้”

ตอนนี

บทที่ 495

“เธอชอบไม่ใช่หรอคะ?” ครั้งก่อนเคยเห็นโปรเตอร์ที่บ้านของปาณี สองสามวันก่อนได้ยินคนพูดว่าในเมืองเฉินตูมีคอนเสิร์ต ธามนิธิวางแผนให้คนซื้อบัตรให้โดยเฉพาะ จากนั้นก็พอปาณีมาที่นี่

ปาณีพูดว่า “แต่ว่าคุณไม่ชอบสักหน่อย”

หลังจากธามนิธิได้ยินเธอพูดจบ ก็ส่งสายตาที่อบอุ่นมากๆมาให้เธอ วา

บทที่ 496

“......” เณศรากับนลินลงเรือลำเดียวกันมาตลอด เธอถามสิ่งนี้ขึ้นมา ปาณีไม่รู้สึกแปลกใจเลย

เธอถึงขั้นรู้สึกว่าเณศราอาจจะลุกขึ้นมาตบตัวเองก็ได้

แต่ว่า ปาณีกลับนิ่งเฉยมาก “นี่เป็นเรื่องระหว่างฉันกับเขา”

“เธอกล้าดีมากนะ!” เณศราพูดนัยแฝง “นึกว่ามีธามนิธิคอยหนุนหลัง ก็ทำโอหังแ