บทที่ 493

“......” ปาณีตกใจไปชั่วขณะเมื่อเห็นสายตาเศร้าของเขา

เธอ แค่ล้อเล่นกับเขาเอง

เขาคิดเป็นเรื่องจริงหรอเนี่ย?

คำพูดแบบนี้คนส่วนใหญ่ไม่คิดเป็นจริงอยู่แล้วดีไหม?

ไม่รอให้ปาณีเปิดปาก ธามนิธิก็พูดอย่างหมดอาลัยตายอยากว่า “ได้ ต่อไปฉันจะให้เธอเดือนละ 1 แสน ฉันจะไม่กลับมาบ

บทที่ 494

ไม่รู้เป็นเพราะอะไร พออยู่ข้างกายเขา ความรู้สึกที่ไม่ต้องทำอะไรเองนี้ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

“เสร็จแล้ว” ธามนิธิเดินออกมา มือหนึ่งถือคีการ์ดไว้ อีกมือหนึ่งก็โอบไหล่เธอไว้ พาเธอไปยังลิฟต์

ปาณีเสนอความคิดเห็นว่า “คุณเอากระเป๋าให้หนูเลยค่ะ หนูยกเองได้”

ตอนนี

บทที่ 495

“เธอชอบไม่ใช่หรอคะ?” ครั้งก่อนเคยเห็นโปรเตอร์ที่บ้านของปาณี สองสามวันก่อนได้ยินคนพูดว่าในเมืองเฉินตูมีคอนเสิร์ต ธามนิธิวางแผนให้คนซื้อบัตรให้โดยเฉพาะ จากนั้นก็พอปาณีมาที่นี่

ปาณีพูดว่า “แต่ว่าคุณไม่ชอบสักหน่อย”

หลังจากธามนิธิได้ยินเธอพูดจบ ก็ส่งสายตาที่อบอุ่นมากๆมาให้เธอ วา