บทที่465

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำเยาะเย้ยจากธามนิธิ นลินยังคงตอบกลับอย่างอ่อนโยน “ในตอนนั้นฉันยังสับสน มีหลายเรื่องไม่ได้คิดให้ดี ในระยะนี้ กลับเอาแต่คิดถึงเรื่องราวเก่าๆอยู่เสมอ ฉันรู้ตัวดีว่าฉันทำเกินไป แต่ว่า ธามนิธิคะ ฉันผิดไปแล้ว ผิดไปแล้วจริงๆ คุณอภัยให้ฉันเถอะนะคะ? ขอแค่คุณยอมให้ฉันกลับมา

บทที่466

เธอมองดูเขา เอ่ยอย่างไม่มั่นใจอยู่บ้าง “ธามนิธิ…..”

สายตาของธามนิธิคมกริบราวกับมีด เขามองดูนลิน เอ่ยเตือนขึ้นทีละคำ “เธอกล้าเอ่ยสักคำต่อหน้าปาณีก็ลองดู”

“………”

นลินยังไม่ทันได้พูด ธามนิธิก็ยืนขึ้นและเดินออกจากระเบียงไปแล้ว

เธอบ้างแผ่นหลังของเขาและนิ่งงังไป การตอบส

บทที่467

เมื่อเขาลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง เหล่าผู้คนในอดีตก็ค่อยๆปรากฏตัวขึ้นอย่างช้าๆในโลกของเขาอีกครั้ง

ปาณีนั่งอยู่ด้านข้างมองธามนิธิ รู้สึกเป้นอย่างยิ่งว่าคุณอาของเธอช่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

ธามนิธิถูกเธอจ้องมอง จึงเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้และกอดเธอเอาไว้ “ดึกแล้ว ควรอาบน้ำนอนได้แล้ว”