บทที่466

เธอมองดูเขา เอ่ยอย่างไม่มั่นใจอยู่บ้าง “ธามนิธิ…..”

สายตาของธามนิธิคมกริบราวกับมีด เขามองดูนลิน เอ่ยเตือนขึ้นทีละคำ “เธอกล้าเอ่ยสักคำต่อหน้าปาณีก็ลองดู”

“………”

นลินยังไม่ทันได้พูด ธามนิธิก็ยืนขึ้นและเดินออกจากระเบียงไปแล้ว

เธอบ้างแผ่นหลังของเขาและนิ่งงังไป การตอบส

บทที่467

เมื่อเขาลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง เหล่าผู้คนในอดีตก็ค่อยๆปรากฏตัวขึ้นอย่างช้าๆในโลกของเขาอีกครั้ง

ปาณีนั่งอยู่ด้านข้างมองธามนิธิ รู้สึกเป้นอย่างยิ่งว่าคุณอาของเธอช่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

ธามนิธิถูกเธอจ้องมอง จึงเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้และกอดเธอเอาไว้ “ดึกแล้ว ควรอาบน้ำนอนได้แล้ว”

บทที่468

การกระทำเพียงเล็กๆเช่นนี้ ทำให้ธามนิธิรู้สึกเหมือนกำลังได้รับแรงสนับสนุนอันยิ่งใหญ่

เขาไม่ควบคุมตนเองอีกต่อไปและรุกล้ำเข้าไปอย่างดุดัน

ออกมาจากห้องน้ำ เขาวางเธอลงบนเตียงใหญ่ เรือนร่างยังไม่ทันได้เช็ดให้แห้งดี เกิดเป็นหยดน้ำไหลลงบนผ้าปูเตียง ทิ้งไว้เป็นร่อยรอย

เขากลับรุ