บทที่ 463

ราวกับต้องการให้ปาณีประจักษ์ในจูบนั้นก่อนถึงจะยอมรามือ

“ปล่อยค่ะ ฉันหายใจไม่ออกแล้ว” ปาณีพูดขึ้นอย่างดิ้นรน หมดหนทางกับผู้ชายตรงหน้า

ธามนิธิได้ยินเธอพูดขึ้นมาแล้ว จึงยอมหยุด นัยน์ตาของเขาดำราวกับน้ำหมึก “รู้จักวิธีการพูดแล้วหรือ?”

เทียบกับเธอที่เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดจ

บทที่464

ธามนิธินึกถึงและเอ่ยเล่าเรื่องเขากับนลินให้เธอฟัง

นลินตามเขาออกมาหลังจากนั้น ธามนิธิเลือกที่จะนั่งลงที่ระเบียง

พอเดินมาถึงตรงหน้าเขา เธอใช้สายตาอ่อนโยนมองเขาและพูดขึ้น “ธามนิธิ เรื่องราวก่อนหน้านี้ เป็นฉันที่ต้องขอโทษคุณ”

ผู้หญิงคนนี้ราวกับว่ามีสองหน้า ยามเขาเกิดเรื่อง

บทที่465

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำเยาะเย้ยจากธามนิธิ นลินยังคงตอบกลับอย่างอ่อนโยน “ในตอนนั้นฉันยังสับสน มีหลายเรื่องไม่ได้คิดให้ดี ในระยะนี้ กลับเอาแต่คิดถึงเรื่องราวเก่าๆอยู่เสมอ ฉันรู้ตัวดีว่าฉันทำเกินไป แต่ว่า ธามนิธิคะ ฉันผิดไปแล้ว ผิดไปแล้วจริงๆ คุณอภัยให้ฉันเถอะนะคะ? ขอแค่คุณยอมให้ฉันกลับมา