บทที่462

แม้ว่าปาณีจะมองว่าตัวเองเป็นภรรยาของธามนิธิตั้งนานแล้ว และเธอต้องการที่จะอยู่กับเขาไปตลอดชีวิต แต่ในเวลานี้ หัวใจของเธอกลับไม่อาจสงบลงได้

เวทัสสะพายกระเป๋าออกมาจากห้อง กำลังเตรียมตัวไปออกมหาลัย มองเห็นปาณีที่ยืนอยู่ที่บันได จิตใจรู้สึกเคร่งเครียดขึ้นมาอยู่บ้าง

ปกติยามที

บทที่ 463

ราวกับต้องการให้ปาณีประจักษ์ในจูบนั้นก่อนถึงจะยอมรามือ

“ปล่อยค่ะ ฉันหายใจไม่ออกแล้ว” ปาณีพูดขึ้นอย่างดิ้นรน หมดหนทางกับผู้ชายตรงหน้า

ธามนิธิได้ยินเธอพูดขึ้นมาแล้ว จึงยอมหยุด นัยน์ตาของเขาดำราวกับน้ำหมึก “รู้จักวิธีการพูดแล้วหรือ?”

เทียบกับเธอที่เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดจ

บทที่464

ธามนิธินึกถึงและเอ่ยเล่าเรื่องเขากับนลินให้เธอฟัง

นลินตามเขาออกมาหลังจากนั้น ธามนิธิเลือกที่จะนั่งลงที่ระเบียง

พอเดินมาถึงตรงหน้าเขา เธอใช้สายตาอ่อนโยนมองเขาและพูดขึ้น “ธามนิธิ เรื่องราวก่อนหน้านี้ เป็นฉันที่ต้องขอโทษคุณ”

ผู้หญิงคนนี้ราวกับว่ามีสองหน้า ยามเขาเกิดเรื่อง