บทที่458

“ก็ยังดีอยู่” ปาณีจับมือเขาไว้แล้วมองเขาด้วยความอ่อนโยนตั้งแต่ที่เขาหายดีทั้งสองคนก็ออกมาบ่อยขึ้น

ถ้าเป็นเมื่อก่อนมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้หรอก

ตอนนั้นเขานั่งเก้าอี้เข็นมีหลายที่ที่ไม่สามารถไปได้อย่ามาเทียบกับตอนนี้เลยที่พาเธอออกมากินข้าวข้างนอก

ธามนิธิรู้สึกได้ว่าเ

บทที่459

เมืองชลธีมีแม่น้ำหนึ่งสายตอนกลางคืนข้างแม่น้ำก็จะเปิดไฟไว้มันมีความรู้สึกเงียบสงบ

ปาณีและธามนิธิเดินตามสะพานขึ้นไปปาณีถามธามนิธิ “คุณอารู้สึกสวยไหมคะ?”

ธามนิธิมองเธอที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “อือสวย”

ปาณี “ฉันก็รู้สึกวิวตรงนี้สวยดีแปลกดีนะตอนเด็กก็มาบ่อยแต่ทำไมไม่เคยร

บทที่460

ฟังดูอีกครั้ง ก็ค้นพบว่านี่ไม่ใช่นลินหรอกหรือ?

ปาณีชะงักลง หันมองธามนิธิและพบว่าธามนิธิก็หยุดเดินลงเช่นกัน สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างยิ่ง

“ฉันไม่ใช่แม่ของเธอ” ฐิติพรตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้า

ครั้งก่อนที่พวกเขาทานข้าวกันอยู่ที่ฮอทสปริงรีสอร์ท ครานั้นนลินเรี