บทที่457

ทุกคนคุยไปอีกสักพักตอนกลับน้าบุนและน้าจินก็ยิ้มแย้มตลอด

เพราะว่ามรธามนิธิอยู่ตรงนี้พวกเขาเลยไม่ได้รู้สึกถึงความอึดอัดเลย

พอส่งพวกเธอลงไปชั้นล่างฝนสิริก็มีความเสียดาย “ธามครั้งหน้ามาอีกนะ! ปาณีถ้าว่างก็กลับมาบ้างนะเข้าใจไหม?”

วันนี้ธามนิธิทำให้เธอมีหน้ามีตาขึ้นมา

บทที่458

“ก็ยังดีอยู่” ปาณีจับมือเขาไว้แล้วมองเขาด้วยความอ่อนโยนตั้งแต่ที่เขาหายดีทั้งสองคนก็ออกมาบ่อยขึ้น

ถ้าเป็นเมื่อก่อนมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้หรอก

ตอนนั้นเขานั่งเก้าอี้เข็นมีหลายที่ที่ไม่สามารถไปได้อย่ามาเทียบกับตอนนี้เลยที่พาเธอออกมากินข้าวข้างนอก

ธามนิธิรู้สึกได้ว่าเ

บทที่459

เมืองชลธีมีแม่น้ำหนึ่งสายตอนกลางคืนข้างแม่น้ำก็จะเปิดไฟไว้มันมีความรู้สึกเงียบสงบ

ปาณีและธามนิธิเดินตามสะพานขึ้นไปปาณีถามธามนิธิ “คุณอารู้สึกสวยไหมคะ?”

ธามนิธิมองเธอที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “อือสวย”

ปาณี “ฉันก็รู้สึกวิวตรงนี้สวยดีแปลกดีนะตอนเด็กก็มาบ่อยแต่ทำไมไม่เคยร