บทที่459

เมืองชลธีมีแม่น้ำหนึ่งสายตอนกลางคืนข้างแม่น้ำก็จะเปิดไฟไว้มันมีความรู้สึกเงียบสงบ

ปาณีและธามนิธิเดินตามสะพานขึ้นไปปาณีถามธามนิธิ “คุณอารู้สึกสวยไหมคะ?”

ธามนิธิมองเธอที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “อือสวย”

ปาณี “ฉันก็รู้สึกวิวตรงนี้สวยดีแปลกดีนะตอนเด็กก็มาบ่อยแต่ทำไมไม่เคยร

บทที่460

ฟังดูอีกครั้ง ก็ค้นพบว่านี่ไม่ใช่นลินหรอกหรือ?

ปาณีชะงักลง หันมองธามนิธิและพบว่าธามนิธิก็หยุดเดินลงเช่นกัน สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างยิ่ง

“ฉันไม่ใช่แม่ของเธอ” ฐิติพรตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้า

ครั้งก่อนที่พวกเขาทานข้าวกันอยู่ที่ฮอทสปริงรีสอร์ท ครานั้นนลินเรี

บทที่461

น้ำเสียงขอร้องของเธอ ฟังดูราวกับว่าเธอเองก็จนปัญญาจริงๆ

ธามนิธิตอบกลับด้วยน้ำเสียงแสดงความเสียใจ “นั่นเป็นของที่พ่อของคุณมอบให้ปาณี ตอนนี้ปาณีของเราชอบมันมาก ของที่ส่งออกไปแล้ว คุณหนูนลินกลับคิดอยากเอากลับไป แบบนี้ออกจะเสียมารยาทอยู่บ้าง ว่าไหม?”

นลินใช่คนที่จะสนใจหยกเพียงชิ