บทที่456

ไม่นานปาณีก็เห็นป้าเพื่อนบ้านสองคนนั่งอยู่ที่โซฟาบ้านตัวเอง

ผู้หญิงวายกลางทั้งสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆสายตาเอาแต่มองธามนิธิ

สามีของปาณีนี่หน้าตาดีจริงๆ! ดูสบายตากว่าลูกเขยบ้านตัวเองอีก

คำว่าหล่อไม่มีมาตรฐานที่แน่นอนถ้าเป็นคนที่มีคุณสมบัติพิเศษยืนอยู่ตรงนั้นเฉยๆก็สามารถดึง

บทที่457

ทุกคนคุยไปอีกสักพักตอนกลับน้าบุนและน้าจินก็ยิ้มแย้มตลอด

เพราะว่ามรธามนิธิอยู่ตรงนี้พวกเขาเลยไม่ได้รู้สึกถึงความอึดอัดเลย

พอส่งพวกเธอลงไปชั้นล่างฝนสิริก็มีความเสียดาย “ธามครั้งหน้ามาอีกนะ! ปาณีถ้าว่างก็กลับมาบ้างนะเข้าใจไหม?”

วันนี้ธามนิธิทำให้เธอมีหน้ามีตาขึ้นมา

บทที่458

“ก็ยังดีอยู่” ปาณีจับมือเขาไว้แล้วมองเขาด้วยความอ่อนโยนตั้งแต่ที่เขาหายดีทั้งสองคนก็ออกมาบ่อยขึ้น

ถ้าเป็นเมื่อก่อนมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้หรอก

ตอนนั้นเขานั่งเก้าอี้เข็นมีหลายที่ที่ไม่สามารถไปได้อย่ามาเทียบกับตอนนี้เลยที่พาเธอออกมากินข้าวข้างนอก

ธามนิธิรู้สึกได้ว่าเ