บทที่448

ตอนเด็กก็ล้มจนนับไม่ถ้วน

มันก็แค่ตอนนี้โตกว่าและล้มต่อหน้าเขาเธอเลยรู้สึกน่าอาย

ธามนิธิมองเธอด้วยความอ่อนโยน “งั้นเธอนอนพักก่อนนะ”

“อือ”

ปาณีนอนลงบนหมอนยื่นมือไปดึงผ้าห่มมาห่มเมื่อกี้ตอนเธอล้มผ้าเช็ดตัวก็ตกโดนเขาอุ้มมาโดยที่เธอเปื่อยตัวหมดเลย

พอตอนนี้รู้สึก

บทที่449

กินข้าวในร้านอาหารเสร็จธามนิธิก็ส่งปาณีกลับไปที่ห้องแล้วได้ยินที่ปาณีพูด “ที่จริงให้ฉันไปโรงเรียนแล้วก็ได้”

ถึงแม้ไม่ไปทำงานที่บริษัทของธีระอย่างน้อยเธอก็ควรไปเรียน

ธามนิธินั่งอยู่ขอบเตียงพูดด้วยเสียงขรึม “ฉันไม่ชอบบทที่เธอไม่เชื่อฟังแบบนี้”

ปาณีมองใบหน้าเย็นชาของเขา “

บทที่450

ธามนิธิกลัวเธออยู่คนเดียวแล้วเบื่อเลยเอางานทุกอย่างไปทำในห้องแทน

เพื่อที่จะสะดวกในการเดินทางนภันต์ก็ย้ายออกมาจากโรงเรียนแล้วไปเช่าห้องที่ข้างนอก

วันนี้ฝนสิริมาหาเธอแล้วเอาของมาฝากเธอแถมยังทำอาหารให้เขาอีก

เธอเห็นนภันต์ที่พึ่งกลับมาจากข้างนอก “วันนี้เธอไปหาพี่สาวแกหรือไ