บทที่446

ทีแรกเธอคิดว่าชาตินี้ธามนิธิก็คงลุกขึ้นยืนไม่ได้หรอกและตัวเองก็ไม่ได้หวังอะไรจากเขาเลยอยากพูดอะไรก็พูดออกไป

และโดนใครคนหนึ่งจดจำไว้แบบนั้นเธอก็รู้สึกเกลียดด้วย

แต่เขากลับยืนได้แล้ว

เขาเคยเป็นผู้ชายที่เธอชอบและเคารพในสายตาเธอเขาเป็นผู้ชายที่ดีเด่นมาก......

นลินจับ

บทที่447

“ทำไมฉันรู้สึกคุณอาว่างขนาดนั้น” เธอรู้สึกเวลาคุณอาว่างขึ้นมามันน่ากลัวกว่าคนอื่นอีก

ธามนิธิทำท่าเหมือนผู้ปกครอง “ไปทำงานเธอไป นอนเช้าหน่อยอย่านอนดึกล่ะ”

ปาณีกอดเขาไว้ “ไม่เอา คุณอาดุใส่ฉัน!”

“......” ธามนิธิพูด “นี่เรียกว่าฉันดุใส่เธอ?”

“ไม่งั้นล่ะ?”

เขามา

บทที่448

ตอนเด็กก็ล้มจนนับไม่ถ้วน

มันก็แค่ตอนนี้โตกว่าและล้มต่อหน้าเขาเธอเลยรู้สึกน่าอาย

ธามนิธิมองเธอด้วยความอ่อนโยน “งั้นเธอนอนพักก่อนนะ”

“อือ”

ปาณีนอนลงบนหมอนยื่นมือไปดึงผ้าห่มมาห่มเมื่อกี้ตอนเธอล้มผ้าเช็ดตัวก็ตกโดนเขาอุ้มมาโดยที่เธอเปื่อยตัวหมดเลย

พอตอนนี้รู้สึก